expressions of a hopeless romantic

    lahat tayo ay may kanya-kanyang ambisyon. karamihan daw sa mga babae, ang pinaka ambisyon sa buhay ay ang magka asawa, magka anak, at magkaroon ng tahimik na buhay. karamihan naman sa mga lalaking kaedad ko sa kasalukuyan, gusto munang maka ranas ng excitement sa buhay - makapunta ng boracay at mag chick spotting, lumabas sa gabi at baka maka tagpo ng magandang opurtunidad, mga tipong ganon. sa pag-iisip ko, tila yatang mas nauunang nagiging "matino" ang pag iisip ng mga babae. yun bang mas tumitingin hindi lng sa kasalukuyan kundi lalo na sa hinaharap.

    kawawa tayong mga lalake. dahil sa kagagawan ng karamihan, at marahil, kagagawan din talaga natin mismo, nale-label tayong ganito. inisip ko lng, di naman siguro naalis sa lalake ang mag karoon ng magandang kinabukasan eh. espesyali kung naka graduate ka.. matino ang pamilya mo, at matino rin ang mga kaibigan mo.

    hindi nawawala sa isip ng lalaki ang bigat ng pagiging padre de pamilya. hindi sapat ang may pera. kailangan, nagsisimula ka nang mahinog sa mga bagyo ng buhay. masarap isipin na magkaroon ng asawa at mga anak pero mahirap isipin ang mag-aruga at magpalaki ng matinong mga anak. malaki ang inaasahan mula sa iyo - ang proteksiyonan ang dignidad ng pamilya mo, ang mapalaki ng maayos ang mga anak, ang panatilihing malinis ang reputasyon mo sa komunidad. hindi pa kasali dyan ang pagpoprobayd sa mga kailangan ng pamilya - pag-aaral, pagkain, tirahan, seguridad, regalo sa byenan, at marami pang iba.

    as if ang dami ko nang karanasan ano. hindi, naiisip ko lang to ngayon na hindi pa ako nag-aasawa. marami narin kasi sa mga kapatid ko ang may asawa. sa kanila ko natututunan at nakikita kung ano ang posibleng mangyari pag pasok mo ng buhay may asawa na. in a way, mabuti para sa akin kasi nasasalamin ko ang buhay ko sa kanila. pero, kahit andon ang natututunan ko sa kanila, alam ko na may sarili rin akong buhay. sariling ambisyon, sariling gustong gawin sa bawat punto ng buhay ko.

      masaya ang buhay binata. masaya ang may nagmamahal, pagmamahal ng magulang, ng girlfriend, ng mga kaibigan. sa ngayon, hahanapin ko ang daan na gusto kong tahakin sa aking paglalakbay. ang Diyos lang ang may alam sa kinahahantungan ng buhay ko.

    at sa ganong pag-iisip..

    matutulog na muna ako. z z z z z..

re: my last post.. kahit ako, di ko naiintindihan sinusulat ko eh. hehe

    a lot of people say that a person is more than what meets the eye.. true enough. behind every face we place upfront are thoughts, emotions, moods, things that are way deeper than skin deep. sometimes, one has to smile not because he wants to.. but he has to. its the most practical thing to do. some try not to show the emotions inside because it feels better that way.. that is, for a while.

    we have dreams. small dreams. big dreams. dream to see a place. dream to own something. dream to be someone. but some dreams are unreachable for the moment. to do what you really want to do in life for life is one thing. making a living is another. we need to make a living out of doing something. but, is life all about doing? how bout feeling? dreaming? seeing? isn’t life more than what meets the eye too?

     life is like a person. its more than what meets the eye. being a person is living. when you forget how to be a person, you forget how to live. personality brings life to what one does. personhood brings life to life.